yarimada.org yarimada.org yarimada.org
yarimada.org yarimada.org yarimada.org
17 Haziran 2019 Pazartesi
SON HABERLER
EDEBİYAT’IN ÖLÜMSÜZ AŞKLARI

EDEBİYAT’IN ÖLÜMSÜZ AŞKLARI

Söğüt’ün rüzgar eşliğinde yemyeşil sarkan dalları altında huzurla oturuyordum. Az ötede yaşları yirmilerde görünen iki gencin konuşmalarına istemeden, biraz da isteyerek dinlemeye koyuldum. Aşkı konuşuyorlardı. Şu anda yaşadıkları aşk: Onların üretken olmalarını sağlamış, aynı zamanda pişirmişte. Paylaşma duygusunu öğrenmişler. Artık hayata daha hoşgörülü, sevgiyle bakıyorlarmış. Aşk insanı olgunlaştırıyormuş. Nedense kendilerine olan saygıları artmış!

Onlara kulak kabartmış olmam rahatsız edebilirdi fakat içimdeki bir ses de bu güzel sohbete katıl, diyordu. Yumuşak bir ses tonuyla: “Bu bahsettiğiniz aşk pek de bu yüzyılın aşklarına benzemiyor” diye giriverdim.” Şimdiki aşklar pek ömürsüz, daha çok çıkarların ön planda olduğu, insan ruhunu doyurmayan, hissiyatı olmayan sevgiler.”

Şaşkınlıklarını attıktan sonra gayet safça: “ Pekala hangi yüzyıldan bahsediyorsunuz” diye sordular. Keşke vaktimiz olsaydı da onlara, edebiyattaki bazı aşklardan, bazı sayfalar okuyabilseydim. Görülüyordu ki bilgiye ve güzel şeylere açık iki insan vardı karşımda.

Mesela Honore de Balzac’ın Vadideki Zambak’ı; imkansızlığa ve ızdıraba rağmen ne denli romantik bir aşkı anlatır.

Dostoyevski’in o meşhur Beyaz Geceler’i ve beni daha çok etkileyen İnsancıklar’ı. Mektuplarla anlatılan aşklar. Saflık ve güzellik.

Tolstoy’un Anna Karanina’sı. Tam bir tutkulu aşk destanı. İnsanı okurken paramparça eden asi bir kadının hikayesi.  

Sonra beni lise yıllarıma götüren ve hala o edebiyat kitabımın kokusunu taşıyan, meleklerin kıskandığı aşk; Edgar Allan Poe’nun şiiri,

Annabel Lee

Senelerce, seneler evveldi; Bir deniz ülkesinde

Yaşayan bir kız vardı, bileceksiniz

İsmi Annabel Lee;

Hiç bir şey düşünmezdi sevilmekten

Sevmekden başka beni.

O çocuk ben çocuk, memleketimiz O deniz ülkesiydi.

Sevdalı değil kara sevdalıydık. Ben ve Annabel Lee;

Göklerde uçan melekler kıskanırdı bizi.

Bir gün işte bu yüzden göze geldi,

O deniz ülkesinde, Üşüdü rüzgarından bulutun

Götürdüler el üstünde. Koyup gittiler beni,

Mezarı oradadır şimdi O deniz ülkesinde,

Biz daha bahtiyardık meleklerden

Edebiyatta ölümsüzleşen derin aşkları, göklere çıkarılan sevgilileri, uğrunda paramparça olunan kutsallaşmış sevgileri… Uzun uzun anlatabilseydi… Anlatsam, bugünün aşklarına kıyasla aradaki farkı hisseden olur mu ki…

Hakkında Bahriye İplikçi

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*